Elimizdekinin kıymetini bilmeyip daha fazlasını istedik, elimizdekinden de olduk.
Beklentiye girip kendi hayal kırıklığımızı tasarladık. Niyet ettik, akışa bırakıp teslim olmak yerine haddimizi aşıp ol’anın sonuna “son” yazdık, yanıldık.
Davranış ve tutumlarımızda iyilikten, sevgiden yana olmak yerine kendimizi büyük görüp kibirlendik. Çuvalladık.
Düştük, üstümüzü başımızı silkeleyip yaralarımızı bantlarken niye düştüğümüzü, dengeden ne kadar uzaklaştığımızı anla(ya)madık, suçlu aradık.
Yargı dağıtmaktan, “ne verdim” “ne aldım” hesaplarından, kendimizi haklı ötekini haksız görmekten geri durmadık.
Dışarıda bir suçlu aramak yerine dönüp kendimize bakmayı akledinceye kadar epey hırpalandık.
Anladık ki daha yürüyecek çok yolumuz var.
Kendimizi bir üst modele geçiremedikten, kendimiz olamadıktan, ismimizi, bedenimizi, maddesel varlıklarımızı (evimizi, arabamızı, giydiğimizi, taktığımızı…), ya da sorumluluklarımızı, statülerimizi, “böyleyim, şöyleyim, böyle ol-malı, öyle yap-malıyım” ları kendimiz zannettikçe kendimiz olamayacağız. Eski sürümlerimizde kalarak bilinçlerimizde bir sıçrama yaratamadıktan sonra takvim yapraklarının, yılın değişmesinin pek de bir anlamı yok gibi…
2024 yeni bir yıl, önümüzde 365 yeni sayfa var, dengeyi bulduğumuz, didişmeyip kabulde kalacağımız, kalplerimize şarkı söyletecek an’ların “iyi ki” ve “buna değdi” cümlelerinin sayıca çok olması dileğiyle, mutlu yıllar hepimize!
